Als je het niet blijft proberen, weet je zeker dat hij niet overeind blijft staan.
Voordat wij starten met een nieuw te delen verhaal willen wij jullie bedanken.
Na het lanceren van onze website hebben wij ontzettend veel reacties ontvangen. Veelal positief, bemoedigend en geïnteresseerd. Het doet ons goed om te horen dat hetgeen wij hier en op onze Instagram delen van waarde is. Wij beseffen ons maar al te goed dat wij geluk hebben met zoveel ruimdenkendheid in onze omgeving. Iets waarvoor wij erg dankbaar zijn.
Zo nu en dan droppen wij hier een blog waarin wij vertellen over onszelf, onze wens (en een hopelijke invulling daarvan) en andere verwante zaken. Zo zit er onder andere nog een mooi stukje tekst over het ‘roze’ leven in de Achterhoek aan te komen. Daarover later meer. Op onze site kun je terecht voor de inhoudelijke verhalen. Op Instagram geven wij een vluchtig kijkje in ons leven.
Voor nu willen wij ons in deze blog richten op een tweetal vragen die wij vaker via Instagram binnen hebben gekregen. De rest volgt. Dus blijf je vragen stellen!
Waar staan jullie in het proces?
Wij kunnen de flauwe woordspeling ‘kinderschoenen’ gebruiken om aan te duiden waar wij op dit moment staan. Er is een wens, er is informatie, er zijn stappen rondom het bekend maken van onze wens en wij staan open voor alles wat daarop volgt. Echter is er nog geen concrete invulling van al het bovenstaande. Mooier kunnen wij het niet maken.
Welke informatie hebben wij opgedaan? Waar en hoe?
Alles begon bij de wens zelf. Die is groot aanwezig. Vervolgens zijn wij op het internet gaan zoeken. Je leest van alles en soms teveel. Vervolgens zijn wij naar bijeenkomsten van de stichting ‘Meer dan gewenst’ geweest. Zij leveren fantastisch werk! In deze bijeenkomsten worden ervaringsverhalen verteld, sluit een jurist aan voor de feitelijke informatie en is er ruimte om met elkaar te spreken. Naast alle informatie was het voelen van herkenning bij anderen erg prettig. In deze bijeenkomsten komen alle vormen van het roze ouderschap voorbij. Van adoptie tot pleegzorg, van co-ouderschap tot draagmoederschap. Je voelt je voor even verbonden met mensen die je eigenlijk niet kent.
Na de bijeenkomsten zaten onze hoofden vol. Vol verhalen, vol informatie en vol overpeinzingen. De volgende stap was aan onszelf. Wat past bij ons? Wat voelt goed? Waar staan wij zelf achter? Waarmee denken wij het goed te doen voor een gewenst kindje, want dat is het belangrijkste uitgangspunt.
In eerste instantie reageer je primair vanuit je gevoel. Vervolgens komen de harde feiten als een razende voorbij die dwars door je zojuist opgebouwde kaartenhuisje rijdt. Financiën, haalbaarheid, wetgeving, stappen in het proces en ga zo maar door. Zodoende zijn wij tot de conclusie gekomen dat draagmoederschap het beste bij ons past.
Wij focussen ons niet op deze beren op de weg. Alles ontwijken is niet realistisch. Het blijven zaken waarmee je geconfronteerd zult worden als het pad zich de juiste kant op lijkt te buigen. Het is goed om de balans op te maken en daarbij ook het ‘minder leuke’ onder ogen te komen. Echter kijken wij vooral naar de kansen en mogelijkheden. Naar succesverhalen van anderen. Naar een stukje hoop. Dat laatste vinden wij een fijn fundament. Een mooi vertrekpunt om verder te durven kijken dan een stille wens. En toen kwam ‘SaMen papa’ uit onze hoofden.
Een wankel kaartenhuisje dus. Soms vallen delen in elkaar. Als je pech hebt blijft er weinig over. Maar het is nooit onmogelijk om de boel weer op te bouwen. Zolang je het maar blijft proberen.